Ik heb van thuis niet zo bijster veel meegekregen.

Ergens is dat ook wel prima. Het zorgt ervoor dat je je zelf van alles aan moet leren. En je blijft er oorspronkelijk door.

Toch komt ze af en toe langs. Mijn moeder.

“Wat de mensen vinden, moeten ze bij de politie brengen”.

Best een mooie. En dan had ze er altijd nog één.

“Je moet maar zo denken: hier ben ik. En morgen komt mijn koffer!”

Ik moest er aan denken omdat 2025 volgens de statistieken niet mijn beste (lees: meest productieve) jaar ooit was. En daar heb ik die data natuurlijk niet per sé voor nodig. Al maanden heb ik een van de meest gijzelende writer blocks ever. Geen idee waar ik over moet schrijven.

Nou ja, dat is natuurlijk niet helemaal waar.
Ik vind nog steeds van alles.
Ik deel het alleen niet meer.

En ook niet meer waar ik mee bezig ben.

Zo ging er 2 weken geleden nog ’n campagne live, die behoorlijk wat losmaakte. Puik stukje werk, hoor. Verrassend, uiterst professioneel uitgevoerd. Met ’n behoorlijke spin-off. Kan je mee aankomen. Maar ja: totaal geen behoefte om er stoer mee te gaan lopen doen, hier.

Komt dat door de dynamiek hier? Door al dat ge-verkoop? Door de 85% van alle updates die inmiddels door AI geschreven is? Waardoor alle jus verloren gaat? Het algoritme waar iedereen zo over zeurt? Of doordat er gewoon niet zoveel meer aan is?

Ja.

Maar als ik heel eerlijk ben, komt het veel meer door mezelf.

Los van die statistieken namelijk, was 2025 sowieso niet mijn beste jaar ooit. In a way wel natuurlijk, als je het over leerzaam hebt. Maar: leerzaam hoeft niet altijd even leuk, glorieus, happydepappy en succesvol te zijn.

Het onder mijn neus en onder m’n eigen handen wegglijden en desastreus mislukken van ’n bedrijf waar ik ziel en zaligheid in stopte en 25 jaar van m’n leven, was geen feest. Dat gaf ’n behoorlijke knauw aan mijn zelfvertrouwen. Maar: genoeg over gezegd (of daar is ’t juist de tijd nog niet voor).

Dan overleed mijn voormalige beste vriend ook nog eens. Ook geen sinecure. Zeker niet gezien de complexe situatie, deels ook wel wat gelijkenissen en onze getormenteerde verhouding. Dan kan je er wel ’n stukkie over schrijven (dat recht had-ie: https://lnkd.in/e92exwBx). Maar daarmee ‘geef je ’t nog geen plekje’ – zoals dat dan heet. Zeker omdat de tand des tijds inmiddels ook al een beetje aan mij begint te knagen. En ik nog wel van plan was ’t een en ander te doen en te brengen hier (nee, niet alleen op LinkedIn). Dan ga je je toch wel even op je achterhoofd krabben.

Het gevolg?

Twijfel. Onmacht. Onzekerheid. Een tergend gebrek aan zelfvertrouwen. Nagelbijtende (over)spanning. Duizelingwekkend diepe afgronden waarin ik af en toe keek. Wegduiken. Me klein en onbetekenend maken. Bang voor wat iedereen (wel) (niet) vind. En een hart dat zelfs ging protesteren.

Het was slechts 8 tellen rust. Nou ja, ’n paar keer achter elkaar dan.

Maar ik geloof toch dat ik nog niet knock-out ben.

Dus. Hier. Komt. Mijn. Koffer.