Soms hoor ik bijzondere dingen, hoor ik wat er niet gezegd wordt of hoor ik iets tussen de regels door.

Soms zie ik mooie dingen, zie ik wat ik liever niet wil zien of zie ik iets vanuit een andere tijd of ruimte.

Alles dat binnenkomt wordt vervolgens gekleurd door mijn perceptie. Ik geef er betekenis aan en daarmee is het mijn waarheid. En alleen die van mij.

De vraag is altijd wat ik er dan mee doe, niet doe, gevraagd wordt te doen of soms moet laten.

Zwijgen is daarbij ook een optie.

Bijvoorbeeld:
– wanneer iets vooral mijn eigen ego voedt.
– wanneer iets niet mijn verantwoordelijkheid is.*
– als ik me realiseer dat er ook andere perspectieven zijn.
– of als mijn eigen angst de overhand heeft.
Waarbij dat laatste nooit een goede motivator is natuurlijk.

Soms word ik na verloop van tijd pas stil. Dan is het vanuit voortschrijdend inzicht zeg maar.

Belangrijk voor me is om me bewust te zijn van mijn perspectief, welke betekenis ik er aan hang en vanuit welke intentie ik er vervolgens iets mee doe. Of niet.

Bij voorkeur is dat vanuit liefde en verbinding.

De uitdrukking ‘horen, zien, zwijgen’ kent ook nuances in zijn betekenis. Zo wordt niet overal het 4e aapje nog afgebeeld.

Het aapje dat volgens Confucius staat voor ‘doe geen kwaad’. Daar kan ik me goed in vinden. Hoewel dat waarschijnlijk ook aan interpretatie onderhevig is.

Weer een mooie overdenking. Zeker in het kader van mijn heilige overtuiging dat een betere wereld bij onszelf begint.

—

* Niet als het gaat om grote misstanden natuurlijk. Maar alsnog beperk ik me wel tot mijn cirkel van invloed.