Als ik ’t over mocht doen, en ze zouden me als klein jongetje vragen wat ik wilde worden, staat mijn antwoord vast. Niks piloot, influencer, rockzanger of brandweerman.

Bankier.

Geen beroepsgroep die zo op rozen zit. De domste dingen kan doen en als ’t mis gaat ’n prima vangnet heeft in de vorm van ’n Staat. Die natuurlijk helpt. Waarna ’t hele toneelstuk weer vrolijk verder gaat.

Zo was ik toevallig bezig in ‘Geld genoeg, maar niet voor jou’, van Thomas Bollen. Midden in dat boek valt afgelopen week ’t bericht dat ABN AMRO in één kwartaal €781 miljoen winst maakte.

Ik vind daar wat van.

Als een bank jou ’n hypotheek geeft, haalt ze dat geld niet uit ’n kluis of zo. Ze zet ’t op je rekening. Klaar. Het bestond ’n seconde eerder niet. Zo ontstaat ruim negentig procent van al het geld in de wereld: doordat een privaat (!) bedrijf ergens iets opschrijft. Of intikt.

In 2008 vielen de opschrijvers bijna om. Door eigen toedoen. Toen leende de Staat (lees: wij) €21,7 miljard om aandeelhouder te worden. Overigens zonder dat met ons te overleggen. Althans: ik heb ’t memo gemist. Geleend op ‘de markt’, van partijen die met precies zulk uit het niets ontstane geld betalen. We hebben dus lucht geleend om lucht te redden. En er ook nog eens €6,4 miljard rente over betaald.

Achttien jaar later: onder de streep: €300 miljoen plus. Op 28 miljard (!) in 18 jaar (!). Da’s geen rendement. Dat is ’n fooi op de bar. En in de knip is die fooi nog niet eens. Een vijfde van de bank is nog van ons. Bij €38,09 per aandeel staat er op de koopprijs zelfs nóg een tekort. Pas boven €39,10 is dat weg. Eén slechte beursmaand en er blijft niks over. Nul. Nakka. Nada.

Diezelfde week meldt de bank dat er 5200 banen verdwijnen. Dat zijn vast niet de topmensen met de exorbitante bonussen. Dat zijn de ‘gewone’ mensen wier werk inmiddels door AI is overgenomen. 5200 gemiddelde banen weg levert ongeveer 400 miljoen op (inclusief werkgeverslasten). Maar 5200 fte weg, betekent niet dat er ook voor 5200 mensen opeens geen werk meer is. Dat moet freelance worden ingehuurd (duur). Zeg: 200 miljoen. En dan de transitievergoeding. Da’s zo weer 400 tot 500 miljoen, over de komende 3,5 jaar. Pin me er niet 100% op vast, maar ik zit er niet ver vandaan.

Afhankelijk van hoe lang we nog aandeelhouder blijven (hopelijk komen we niet onder de 10%, dan hebben we helemaal niks meer te zeggen), heeft ’t ons dus nul komma nul opgeleverd (sterker nog: veel gekost – ik vergeet de ww-uitkeringen van ’n deel van die 5200 mensen nog).

Behalve dat we ’n instituut in leven hebben gehouden dat feitelijk geen bestaansrecht heeft, maar dat bij omvallen voor nog veel meer schade gezorgd zou hebben.

Kop: zij winnen. Munt: wij verliezen. En de fiches waarmee gespeeld wordt, maken ze zelf. Van plastic. Van Monopoly-geld. Uit ’t niets.

Maar waar maak ik me druk om? Het gaat – letterlijk – nergens over.

Geld bestaat niet.

Behalve als je moet dokken.

-.-

(Ik ben ff pinnen, trouwens. Als ’t lukt).