Is het soms niet te makkelijk om anderen de schuld te geven? Iets uit de weg te gaan als het moeilijk is? Of om je juist te verontschuldigen voor anderen. Omdat ze ergens zogenaamd niets aan kunnen doen.

Waarom is het moeilijk om eigen verantwoordelijkheid te nemen? Te kijken naar het eigen aandeel. En anderen aan te spreken op hun verantwoordelijkheid. Of in ieder geval een open en eerlijk gesprek te voeren. Vanuit onszelf. Zonder verwijten. En zonder slachtofferschap.

Waarom dat zo lastig is? Niet alleen maar omdat we er geen zin in hebben. Dat is alleen maar het masker. Om het goed te praten, vooral voor jezelf.

Eigenlijk zijn we gewoon hartstikke bang. Om kwetsbaar te zijn. Om te falen. Om afgewezen te worden. Niet goed genoeg te zijn. En zwakte wordt ervaren als onveiligheid.

Dat is de reden dat we niet ons werkelijke zelf durven te zijn. Laat staan te laten zien. Dat wezen dat in essentie alleen maar liefde is, wil brengen en ontvangen. Wat deepdown voor ons allemaal geldt, dat geloof ik echt.

Mijn weg gaat over verantwoordelijk nemen. Waar ik achter kwam doordat ik shortcuts heb genomen. Nog steeds wel, om eerlijk te zijn. Maar toch keer op keer in situaties kom (lees: zelf creëer) waarin ik word uitgedaagd wel die kwetsbaarheid te tonen. En ook steeds vaker anderen daartoe mag uitnodigen.

Kwetsbaarheid is kracht. En het verbindt. Iets wat oh zo nodig is in deze wereld.

De waarheid is 🖤
Niet voor niets ons onderregeltje.

Niet omdat er maar 1 waarheid is. Integendeel. Wel omdat de kern liefde is. En al het andere enkel ruis.